Şu anda kahvaltıdayız ailecek. Kahvaltı çoktan bitti aslında da, mutat uygulamalarımızdan biri olan “Aile Meclisi”mizde değerlendirmeler yapıyoruz, kararlar alıyoruz, biraz da birbirimizi şımartıyoruz. Pencere önünde tünemeyi alışkanlık haline getiren Şımarık (kapı komşumuz diyebileceğim tembel ve cidden şımarık bir kedi oluyor kendileri) duygu sömürüsü şeklinde miyavlıyor. Meclisin benimle ilgili gündemi konuşulup tamamlandığı için kaytarıyorum şu anda 
Annemin elinden kaptığım dizüstü bilgisayarında kendi çapımda ayarlama, düzenleme ve bakım yapıyorum.
Uykumu tam alamadım, karnım aç ama iştahım yok, tremulous oynayamıyorum bir süredir ama herşeye rağmen bomba gibiyim 
istanbulda geçirdiğim yorucu 2 günün(carşamba perşembe) ardından tekrar eve geri geldim. seni görmek isteyipde görememenin vermiş olduğu bir sıkıntı var içimde. Gerçi gazi osmanpaşa nere üsküdar nere, çokda olası değildi görüşebilmek, ama bu yinede benim üzüntüme engel değil. evdeki herkese selam iyi bakın kendinize hepinizi çok seviyorum.
bedenim harap durumda. nasıl toparlanırım hiç bir fikrim yok.